Wiedźma za parkanem

#kaftanblady

Stavanger KaftanBlady 05.07.2020

http://Kaftanblady.com


Naszą wędrówkę rozpoczęliśmy wczesnym rankiem. Wyruszyliśmy w stronę doliny księżycowej, z zamiarem bez zamiaru, ot tak po prostu. Gdy dotarliśmy do starych opuszczonych pastwisk, zielonych łąk porośniętych bujną kwiecistością, Wiedźma w milczeniu podała mi swój plecak, zdjęła buty i oddaliła się nieco, brodząc boso przez wilgotne rosą trawy.

Zerkałem na nią od czasu do czasu, i nie mogłem nadziwić się jej pięknem. Idąc tak w ciszy, wśród skrzących się słonecznym blaskiem kropel rosy, wyglądała jak bogini kolorów.

-Nie patrz tak na mnie, bo spłoniesz z czułości mój Magu.

Usłyszałem jej szept pośród myśli i spojrzałem na nią.

-Chcesz mnie pocałować Magu wiem to, ale nie teraz jeszcze.

-A kiedy?

-Przyjdzie czas bądź cierpliwy, parkan da znać.

-Parkan? Jaki parkan?

Uśmiechnęła się słonecznie, wskazując wzrokiem stary pochylony drewniany parkan, oddzielający nas od siebie.

Dziwne, że nie zauważyłem go wcześniej. Ledwo stojąca pochyła parkanowa konstrukcja z wysuszonych sztachet, ciągnęła się wzdłuż szlaku gdzieniegdzie zarośnięta krzewem dzikiej róży. To zapewne pozostałość po starej farmie, opuszczonej od dwóch wieków.

Czytałem o tym miejscu i wiem, że kiedyś tętniło ono życiem. Farma została porzucona przez ostatniego mieszkańca pod koniec XVIII wieku, i już nikt nigdy więcej tu nie zamieszkał.

Szliśmy tak po obu stronach starego parkanu, a ja nie mogłem pozbyć się myśli o tych którzy ten parkan zbudowali. Czułem obecność mężczyzny, który z radością w sercu ustawia cierpliwie płot, pod czułym spojrzeniem kobiety którą kocha. To miała być przestrzeń dla jej ogrodu, z kwiatami i ziołami, w której ona posadzi różane krzewy dla aromatu i urozmaicenia.

-Nie zagłębiaj się zbytnio w przeszłość Magu, bo przegapisz chwilę.

Uniosłem wzrok i z zadowoleniem stwierdziłem, że w parkanie brakuje kilku sztachet. Właśnie tam przystanęła Wiedźma z błyskiem w uradowanych oczach, zastygła w oczekiwaniu.

Przekroczyłem granicę nieistniejącego w tym miejscu ogrodzenia, zbliżyłem się do niej i objąłem ramionami. Byliśmy jak zawieszeni w aromacie kwiatów dzikiej róży, nasze usta spotkały się jakby pierwszy raz. To było niezwyczajne całowanie, trochę delikatne, trochę namiętne, i trochę wykraczające poza granicę świadomości. Całowanie które pozbawiło nas konturów, i rozpłynęliśmy się by być łąką, drzewem, powietrzem, kropla rosy, światem całym.

Już wiedziałem, że przyszliśmy tam właśnie po ten pocałunek.

Stavanger KaftanBlady 05.07.2020

http://Kaftanblady.com


0 wyświetlenia

© 2023 by The Book Lover. Proudly created with Wix.com