Lepiej kochać niż nie. Wiedźma, ognisko i gwiazdy.

#kaftanblady

Stavanger KaftanBlady 27.02.2020

http://Kaftanblady.com


Języki ogniskowych płomieni lizały gwieździste niebo, od czasu do czasu sypiąc w górę garść iskier ku uciesze Wiedźmy.

Jakże pięknie ona wygląda w pomarańczowo migotliwej poświacie, z dziecięcą radością obserwująca iskry stworzone przez naturę dla tej właśnie chwili. Nie wiem, co bardziej rozświetlało tę polanę, ognisko czy jej radosne oblicze.

Za każdym razem, gdy snop iskier strzelał w niebo, Wiedźmowe usta poruszały się wypowiadając coś bezgłośnie, a jej oczy śledząc ulatujące światełka podążały w kierunku gwiazd.


-Co tam sobie szepczesz kochana?


Popatrzyła na mnie z czułością, po czym podała mi dłoń, ciepłą, delikatną, i zieloną od ziół zbieranych dzień cały. Poczułem dreszcz spływający po moich plecach aż do kłody, na której siedziałem. Zamknąłem oczy i zobaczyłem jej myśli a w nich świetliste kwiaty o przezroczystych płatkach. Każdy z nich inny, każdy emitujący swoje własne wielobarwne światło, każdy wyjątkowy jakby posiadał osobowość. Tak, to były osobowości, kwieciste byty obdarzone świetlistą mądrością. Odpowiadały na wiedźmowe szepty pulsując pięknem.


-To z nimi rozmawiasz?

-Tak.

-I, co one mówią?

-One mówią o twoim sercu. Ich kwiecista natura podziwia serdeczność, z jaką na mnie patrzysz. A ja Opowiadam im o miłości, i pozdrawiam z tego miejsca, w którym się znajdujemy.


Mówiąc to uniosła drugą dłoń, i zbliżyła do ognia trzymany w niej patyk a gdy ten zapłonął, zaczęła kreślić nim serca w powietrzu. W pewnej chwili wstała, spojrzała wysoko w niebo i niemal krzycząc wyśpiewała znaną mi już piosenkę.


Powstańcie siostry moje, czas by zawołać jednym głosem.

Powstańcie siostry moje, gdyż właśnie nadszedł nasz czas.

Powstańcie siostry moje i otwórzcie odwieczne zdroje.

Niech zaczerpną z nich tęskniący za pokojem.


Znad jeziora poderwała się ciepła bryza i porwała jej włosy, a jej spódnica uniosła się i opadła.

Wiedźma podeszła do mnie i szepnęła mi do ucha

-Masz na głowie wielką ćmę. Ja idę teraz popływać, a ty dbaj o nią aż do mojego powrotu.


-A, co będzie jak wrócisz?

-Wtedy zaniesiesz mnie do namiotu i będziesz dbać o mnie, bo ćma uleci do swoich.


Zrzuciła z siebie odzienie, i dumnie pomaszerowała do wody.


Stavanger KaftanBlady 27.02.2020

http://Kaftanblady.com



6 wyświetlenia

© 2023 by The Book Lover. Proudly created with Wix.com